Celem artykułu jest wywołanie dyskusji odnośnie do potrzeby i znaczenia i paradygmatów w naukach o zarządzaniu. Stawia się tu tezę, iż jedną z głównych przyczyn słabości nauk o zarządzaniu jest brak refleksji nad paradygmatami. Wskazano na podstawowe znaczenie pojęcia paradygmatu i zbadano relacje między naukami o zarządzaniu a paradygmatami. Uzasadniono potrzebę refleksji nad paradygmatami i systematyzacji wiedzy w tym obszarze. Odniesiono się też do współczesnych paradygmatów. W naukach o zarządzaniu trzeba szukać paradygmatów, mimo iż jest to dyscyplina niedojrzała. Warto ująć kwestię paradygmatów nauk o zarządzaniu zgodnie z koncepcją programów badawczych Imre Lakatosa. Wyznacza ona dobre ramy dla analizy - niezależnie od tego, czy przewiduje się szybki rozwój nauk o zarządzaniu, czy też nie.

Rozwój nauk o zarządzaniu jest nieodłącznie związany z powstawaniem i ewoluowaniem paradygmatów, które, wytyczając różne orientacje, koncepcje oraz metody i techniki zarządzania, stanowią metodologiczne podstawy tej dyscypliny naukowej. Rozwój paradygmatów jest w znaczący sposób implikowany zmianami w praktyce gospodarczej, co wynika bezpośrednio z pragmatycznego charakteru nauk o zarządzaniu. Stąd podstawowym celem artykułu jest analiza i egzemplifikacja ewolucji paradygmatów nauk o zarządzaniu wraz z ukazaniem ich wpływu na rozwój koncepcji zarządzania. Rozważania zawarte w artykule prezentują zatem z jednej strony uwarunkowania towarzyszące tworzeniu i ewoluowaniu podstawowych paradygmatów zarządzania, z drugiej zaś strony koncentrują się na analizie wpływu procesów globalizacji oraz doświadczeń kryzysu gospodarczego na ewolucyjny rozwój paradygmatów zarządzania w oparciu o procesy paralelizmu, adaptacji, koewolucji i koincydencji.

Głównym celem artykułu jest wskazanie różnic w poziomie wykorzystania nakładów w kopalniach, tworzących wielozakładowe przedsiębiorstwo górnicze oraz określenie zmian umożliwiających efektywniejsze wykorzystanie nakładów. Dodatkowo w artykule postawiono następujące hipotezy badawcze: H1: Badane zakłady górnicze cechuje znaczne zróżnicowanie pod względem efektywności technicznej oraz H2: W badanych zakładach górniczych istnieją możliwości redukcji nakładów, pozwalające zachować dotychczasowe efekty. Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że w badanym przedsiębiorstwie górniczym w całym analizowanym okresie istnieje tylko jeden zakład charakteryzujący się efektywnością techniczną na poziomie 1, reprezentujący wzorcową Decision Making Units (DMU). Pozostałe zakłady (z wyjątkiem dwóch okresowo osiągających efektywność techniczną równą 1) w świetle metody DEA - modelu CCR, to jednostki nieefektywne, przy czym poziom ich nieefektywności jest znacznie zróżnicowany. Potencjalna redukcja zatrudnienia i kosztów produkcji, określona przy wykorzystaniu modelu DEA w 2012 roku, dla całego przedsiębiorstwa górniczego wynosi około 27-29% dotychczasowych nakładów. Powyższe wnioski pozwoliły potwierdzić obie hipotezy badawcze.

Elastyczne kształtowanie relacji przedsiębiorstwa z rynkowymi interesariuszami może sprzyjać tworzeniu wartości dla podmiotów wymiany. Jednak dzięki budowanym relacjom przedsiębiorstwo uzyskuje nie tylko przychody, ale też musi ponosić koszty na ich realizację, co odzwierciedla się w opłacalności stosunków, która przekłada się na wartość relacji i ostatecznie na wartość przedsiębiorstwa. Celem artykułu jest analiza wyników badań empirycznych przeprowadzonych z zamiarem weryfikacji hipotezy o występowaniu zależności między elastycznością kształtowania relacji przedsiębiorstwa z rynkowymi interesariuszami a dynamiką opłacalności stosunków. Do realizacji tego zadania wykorzystano studia literatury, pozwalające na zaproponowanie sposobu pomiaru elastyczności relacji, oraz badania ankietowe. Analizę statystyczną przeprowadzono w oparciu o test niezależności chi-kwadrat i współczynnik V Cramera. Przeprowadzone badania empiryczne nie wykazały bezpośredniej zależności między stopniem elastyczności kształtowania relacji przedsiębiorstwa z odbiorcami i konsumentami a rentownością stosunków, a zależność taka, ale relatywnie słaba, występuje w przypadku relacji z dostawcami.

W artykule zawarto rozważania dotyczące wpływu głównych wymiarów otoczenia (zmienności, złożoności i wrogości) na zdolność i skłonność współczesnych organizacji do generowania i przyjmowania (adaptacji) innowacji. Punktem wyjścia przedstawionych rozważań była konceptualizacja innowacji w ujęciu procesowym. Przyjmując taką perspektywę metodologiczną i wykorzystując model jednolitej sekwencji, zidentyfikowano oraz scharakteryzowano poszczególne etapy procesu generowania i procesu przyjmowania (adaptacji) innowacji w organizacjach. W dalszej kolejności, w oparciu o zastosowanie metody delfickiej, przeprowadzono badania empiryczne wśród 174 ekspertów z województw mazowieckiego i śląskiego. Wyniki przeprowadzonych badań empirycznych wskazują na fakt, że wszystkie wymiary otoczenia organizacji odgrywają istotną rolę w stymulowaniu procesów generowania i przyjmowania (adaptacji) innowacji w polskich organizacjach. Przyjmowanie (adaptacja) innowacji jest postrzegane jako bardziej efektywne w warunkach rosnącej złożoności i wrogości otoczenia, natomiast generowanie innowacji jest bardziej efektywne w warunkach rosnącej zmienności otoczenia polskich organizacji.

Celem artykułu jest wskazanie roli innowacji społecznych i możliwości ich wpływu na kształtowanie wizerunku regionu jako źródła przewagi konkurencyjnej. Ich ilość, rodzaj, unikatowość i specyfika pozwala na odróżnienie określonego regionu od innych poprzez wrażenia, które on wywiera na podmioty otoczenia. Praca ma charakter teoretyczny i powstała w oparciu o źródła wtórne. Realizując cel pracy autorzy najpierw wyjaśniają pojęcie wizerunku podmiotu i innowacji społecznych w świetle literatury światowej i podają własną definicję. Następnie prezentują funkcje innowacji społecznych, które współcześnie mogą odegrać ważną rolę w kształtowaniu wizerunku jako źródła przewagi konkurencyjnej regionu. Podają przykłady wdrożonych innowacji społecznych, które dokumentują wykonanie założonego celu pracy.

Artykuł omawia pojęcie i istotę transferu technologii. Jego celem jest przedstawienie różnych sposobów przepływu wiedzy i technologii, które mogą wykorzystywać małe i średnie firmy w zależności od swej wielkości i potrzeb. Opisuje on zalety i wady wybranych form zewnętrznego transferu technologii. Za pomocą studium przypadku polskiej firmy z sektora MŚP autorzy wskazują pozytywne efekty korzystania z wybranej formy transferu technologii. Dzięki niemu przedsiębiorstwo poprawiło swoją innowacyjność i konkurencyjność.

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie: jakie zasoby niematerialne i w jakich kontekstach powinny być podstawą budowy strategii zasobowej zarządzania strategicznego? Odpowiedź uzyskano w badaniach empirycznych dotyczących użyteczności zasobów. Z badań wynika, że najbardziej użytecznym rodzajem z grupy zasobów niematerialnych są zasoby wiedzy. Użyteczność identyfikowano w kontekście czternastu wytypowanych rodzajach aktywności. Badania zostały przeprowadzone wśród przedstawicieli zarządu lub wyższej kadry menedżerskiej ze 167 firm, a użyteczność zasobów niematerialnych była obliczana na podstawie formuły zaproponowanej przez T. Gospodarka.

W artykule podjęto próbę opracowania rekomendacji, mających na celu zwiększenie skuteczności (rozumianej jako stopień realizacji zamierzonych celów) w zarządzaniu projektami w przedsiębiorstwach przemysłu maszynowego w Polsce. Rekomendacje oparto na wynikach badań ankietowych stopnia dojrzałości w zarządzaniu projektami w krajowych i zagranicznych przedsiębiorstwach przemysłu maszynowego. Jak wykazały badania literaturowe, zwiększanie stopnia dojrzałości w zarządzaniu projektami wpływa na zwiększanie skuteczności w zarządzaniu projektami. W zarządzaniu projektami jednymi z głównych celów są: zakończenie projektu w terminie oraz nieprzekraczanie założonego budżetu. Organizacje potrafiące znacząco skracać czas oraz koszty projektów uzyskują przewagę konkurencyjną. Wyniki przeprowadzonych badań pokazały, że przedsiębiorstwa zagraniczne cechuje ogólnie wyższy stopień dojrzałości w zarządzaniu projektami w każdym z analizowanych obszarów (metod i narzędzi, zasobów ludzkich, środowiska projektowego i zarządzania wiedzą projektową) niż przedsiębiorstwa polskie. Dlatego też rekomenduje się aby podmioty przemysłu maszynowego w Polsce podjęły niezwłocznie działania zmierzające do zwiększania stopnia dojrzałości w zarządzaniu projektami w każdym z czterech obszarów. Powinno to przyczynić się do poprawy skuteczności w zarządzaniu projektami, co w rezultacie może skutkować skróceniem czasu realizacji i zmniejszeniem kosztów projektów.

W prezentowanym artykule dokonano powtórnej weryfikacji zintegrowanego modelu konkurencyjności przedsiębiorstwa, zaprezentowanego w poprzednich publikacjach autorów na podstawie badań przeprowadzonych w roku 2014 w ramach projektu Barometr Konkurencyjności Przedsiębiorstw. W oparciu o dane zgromadzone w ramach Barometru w roku 2013 autorzy w poprzedniej publikacji przedstawili wyniki oraz wnioski dotyczące korelacji pomiędzy potencjałem konkurencyjnym, strategią konkurencji i przewagą konkurencyjną. Został również szczegółowo opisany zintegrowany model konkurencyjności przedsiębiorstwa. W niniejszym artykule autorzy powtórnie weryfikują związki pomiędzy wyżej wymienionymi trzema elementami modelu oraz pomiędzy pozostałymi elementami, jakimi są pozycja konkurencyjna i platforma konkurencji.