W gospodarce globalnej opartej na wiedzy najszybciej rozwijające się startupy są jednocześnie najbardziej innowacyjne i zinternacjonalizowane. Autorzy stawiają hipotezę, iż koncentrowanie publicznego wsparcia na przedsiębiorstwach o wysokim potencjale wzrostu (startupach) jest elementem integrującym kluczowe polityki w obszarze badań, innowacji, przedsiębiorczości i internacjonalizacji. W celu weryfikacji hipotezy przeprowadzono analizę z trzech perspektyw badawczych: narodowych systemów innowacyjnych w krajach UE i organizacji pomostowych w Dolinie Krzemowej (Część I opublikowana w „Przeglądzie Organizacji” 2017, Nr 12, s. 5–14) oraz innowacyjnych startupów z Polski wchodzących na rynek USA poprzez Zatokę San Francisco. Grupa badawcza firm przebadana została w Polsce i w Dolinie Krzemowej, a głównym celem badania było określenie, w jaki sposób projektować systemy wsparcia internacjonalizacji, innowacyjności i przedsiębiorczości, tak aby w jak największym stopniu odpowiadały one na potrzeby startupów o największym potencjale wzrostu. W większości badanych przypadków firmy korzystały z zaawansowanego wsparcia internacjonalizacji (Polski Most Krzemowy, Go Global), co przyczyniło się do zwiększenia stopnia ich innowacyjności, w tym w szczególności usprawnień związanych z oferowanym produktem oraz modyfikacjami strategii marketingowej. Z perspektywy przedsiębiorstw polityka wsparcia startupów powinna integrować programy związane z internacjonalizacją oraz innowacyjnością. Wyniki badania stanowią rekomendację dla kreatorów polityki wsparcia scaleupów o większe zintegrowanie instrumentów aktywizowania internacjonalizacji z polityką wspierania innowacyjności, w tym wzmocnienia obecności rządowych Organizacji Pomostowych w światowych hubach technologicznych.

Celem artykułu jest prezentacja problemów związanych z kształtowaniem przewagi konkurencyjnej w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa zmierzającej do kształtowania jego wartości. W tym kontekście restruturyzacja jest rozumiana jako mechanizm umożliwiający wzrost efektywności i skuteczności działania. Artykuł przedstawia sposób prowadzenia restrukturyzacji, omawia najważniejsze jej elementy składowe.

Generowaniu innowacji i tworzeniu wiedzy jako kluczowego aktywa organizacji sprzyjają zarówno odpowiednie rozwiązania systemowe, jak i odpowiednie nastawienie kadry kierowniczej. Jakkolwiek podstawą wiedzy, rozważanej w kategoriach zasobów, jest doświadczenie i kwalifikacje członków organizacji, organizacje dążą do zabezpieczenia odpowiedniej materialnej i socjalnej infrastruktury, a także do zbudowania właściwej struktury alokacji zasobów dla przekształcenia wiedzy w kompetencje. To, w jaki sposób kompetencje i wiedza są konfigurowane i alokowane we wnętrzu organizacji, w dużym stopniu determinuje poziom jej konkurencyjności i wpływa na jej powodzenie. Znaczenie wiedzy wynika z założenia przyjętego w artykule, że we współczesnej gospodarce źródłem przewag konkurencyjnych jest nie tyle korzystna pozycja rynkowa, ile trudna do replikacji wiedza i sposób jej alokacji. I właśnie w aspekcie alokacji, integrującej zarówno przedsiębiorczy, jak i strategiczny wymiar działań w organizacji, szczególnie ważne stają się dynamiczne zdolności. Celem opracowania jest wskazanie na znaczenie dynamicznych zdolności w procesach replikacji i imitacji wiedzy. Punktem wyjścia do rozważań przyjęto zarysowanie istoty zjawiska tworzenia wiedzy, co pozwoliło w dalszej części na scharakteryzowanie specyfiki procesów replikacji i imitacji wiedzy, omówienie znaczenia ekonomicznych rent z perspektywy rynków know-how oraz na pokazanie roli dynamicznych zdolności w procesie zarządzania wiedzą.

W artykule zatytułowanym "Nauki o zarządzaniu w świetle paradygmatów" zwrócono uwagę na problematykę wieloaspektowości i wielowątkowości nauk o zarządzaniu, a zarazem wyłaniającej się potrzeby formułowania paradygmatu(ów). Umożliwia to postęp wiedzy bez konieczności powracania do kwestii uprzednio już rozstrzygniętych w nauce. Pomimo występujących wielu zróżnicowanych, a równocześnie mających swój ciężar gatunkowy problemów w naukach o zarządzaniu, nasuwa się pytanie: czy nauki o zarządzaniu to nauki wieloparadygmatyczne, czy też posiadają lub winny posiadać jeden fundamentalny paradygmat? A może, jak uważają niektórzy postmoderniści, cechuje je stadium postparadygmatyczne? Podjęte przez autorów artykułu rozważania na temat powiązania nauk o zarządzaniu i paradygmatu(ów), skłaniają ku uznaniu zarządzania na rzecz zrównoważonego i trwałego rozwoju jako metaparadygmatu tych nauk w XXI wieku. Problem niezrównoważenia i braku trwałości rozwoju współczesnej gospodarki stanowi bowiem jeden z najważniejszych globalnych problemów, wymagających bezwzględnego rozwiązania. Dlatego też uzasadnienie postulatu przyjęcia i uznania zarządzania na rzecz zrównoważonego i trwałego rozwoju jako metaparadygmatu współczesnych nauk o zarządzaniu wynika z celowości oraz istoty tych nauk jako nauk empirycznych. Ich wartość, wyrażana przez kryterium praktycznej stosowalności, ma szczególne znaczenie wobec problemów dotyczących nie tylko pojedynczych ludzi, lecz całej ludzkości.

Celem niniejszego artykułu będzie próba objaśnienia praw naukowych z zakresu nauk o zarządzaniu. Złoży się na to syntetyczne omówienie nauk formalnych i empirycznych, charakterystyka sądów w naukach formalnych i empirycznych, pojęcia prawa i jego miejsca w naukach empirycznych oraz prawa w teorii nauk o zarządzaniu. Do rozwiązania tak określonego problemu naukowego wykorzystane będą metoda analizy i studiowania oraz analiza logiczna. Podstawą badania będzie dorobek filozofii nauki, metodologii nauk formalnych i empirycznych oraz teoretyczne i metodologiczne dokonania nauk o zarządzaniu.

Artykuł jest poświęcony szukaniu odpowiedzi na pytanie: czy spójność organizacji rozumiana jako konieczność wzajemnego dostosowania decyzji kierowniczych i wykonawczych podejmowanych w różnych podsystemach, funkcjach i częściach organizacji może stać się uniwersalną zasadą zarządzania i jednocześnie atrybutem jej doskonałości. Sygnalizowana przez wielu przedstawicieli nauk ekonomicznych potrzeba holistycznego spojrzenia na przedsiębiorstwo i procesy zarządcze wymaga zastosowania w ocenie doskonałości różnego typu organizacji takich miar doskonałości, które będą miały charakter uniwersalny tzn. będą mogły być stosowane do oceny każdego typu organizacji i będą silnie skorelowane z efektami ich działania. Taką miarą może być spójność organizacyjna. Od lat 70. XX w. prowadzone są badania nad użytecznością tej miary doskonałości organizacji. W artykule pokazano istotę zasady spójności oraz różne podejścia do badania spójności w obszarze zarządzania strategicznego. Badania zaprezentowane w artykule pokazały, że poziom spójności badanych organizacji jest pozytywnie skorelowany z efektami ich działalności. Spójność jest ważnym atrybutem organizacji i jej pomiar powinien stać się podstawą oceny jakości zarządzania przedsiębiorstw.

Artykuł przedstawia w sposób syntetyczny, ewolucję modeli biznesowych przedsiębiorstw innowacyjnych na tle ewolucji koncepcji procesu innowacji. W artykule wskazano na pogłębiającą się złożoność i wzrost dynamiki kontekstu biznesowego w procesie tworzenia innowacji. Przedstawiono przykład holenderskiego modelu współpracy stoczni Amels z Uniwersytetem Technicznym w Delft. Jest to przykład hybrydyzacji modelu biznesowego, działającego w oparciu o koncepcję otwartych innowacji. Ten typ modelu biznesowego określany jest jako Biznes otwarty i bazuje on na koncepcji tworzenia innowacji otwartych, nazwanych mianem Connect and Develop Value. Opisana sieć współpracy, charakterystyczna jest dla wiodących pod względem innowacyjności podmiotów gospodarczych, działających współcześnie w warunkach globalnej konkurencji. W zakończeniu wskazano proponowane kierunki badań nad zjawiskiem hybrydyzacji modeli biznesowych przedsiębiorstw innowacyjnych i uczelni technicznych, wchodzących w skład symbiotycznej sieci współpracy.

Artykuł dotyczy zastosowania technologii blockchain analizowanej jako narzędzie przepływu informacji i wiedzy w procesie zarządzania projektami. Jej zadaniem jest poprawa jakości procesu zarządzania projektami. Technologia blockchain znacząco unowocześniła system przekazywania informacji i wiedzy w realizacji projektów, szczególnie stosowanych z użyciem metodyk zwinnych (agilowych). Między technologią blockchain a metodyką agilową zachodzi pełna konwergencja. Słabością zastosowań metodyk agilowych były straty w przekazie informacji i wiedzy między zespołami realizującymi. Technologia blockchain ma zarazem entuzjastów jak i sceptyków, którzy uważają, że to moda. Prezentowana technologia rozwiązuje kwestie z których inne technologie szczególne scentralizowane nie mogą sobie poradzić. Nie w każdej sytuacji przy zarządzaniu projektem należy stosować technologię blockchain. Może się okazać w niektórych zastosowaniach zbyt złożona, kosztowna i niepotrzebna. Dlatego też problematyka opłacalności stosowania technologii blockchain wymaga pogłębionej analizy. Zastosowania technologii blockchain są coraz szersze. Systemy tworzone z użyciem tej technologii oparty jest na twardych regułach matematyki i kryptografii. Technologia blockchain polega na decentralizacji i rozproszeniu danych. W artykule wskazano na przyszłe kierunki rozwoju oraz pokazano jaki uzyskujemy efekty z jej zastosowania.

W artykule przedstawiono wyniki analizy zmiany sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstw z udziałem kapitału zagranicznego na tle wyników ogółu przedsiębiorstw działających w Polsce oraz analizy zmiany sytuacji ekonomicznej w grupie największych przedsiębiorstw z uwzględnieniem ich struktury własnościowej (podmioty krajowe vs. zagraniczne) i klasyfikacji PKD. W artykule wykorzystano rankingi 500 największych przedsiębiorstw w Polsce tzw. "Listy 500" z roku 1999 oraz z roku 2017, publikowane przez dziennik Rzeczpospolita oraz informacje zawarte w opracowaniach Głównego Urzędu Statystycznego.

Raportowanie pozafinansowe (NFR) odnosi się do ujawnień informacji społecznych i środowiskowych. Jest ono postrzegane jako kompleksowa komunikacja skierowana do różnych interesariuszy, która dostarcza wieloaspektowego spojrzenia na wyniki działalności przedsiębiorstwa. W artykule przedstawiono koncepcję raportowania pozafinansowego wraz z omówieniem obowiązujących standardów oraz nowych regulacji wynikających z Dyrektywy 2014/95/UE. Przedstawiono także wyniki badań empirycznych nad praktyką raportowania pozafinansowego przez spółki notowane na GPW w Warszawie w latach 2015-2016, odnosząc się do wcześniejszych analiz.